Sleutelactie 2010

"Waar een wil is, is een weg."

De wil was er, en de weg was lang..héél lang!

Sleutelactie 2006

Verslag van de 37ste editie:

Waarom ik zo gek ben vragen sommigen me wel eens.

Noem het een verlangen, 'n traditie of mijn persoonlijke microbe.

Feit is dat de confrontatie met jezelf hierbij een belangrijke rol speelt.

Het gevecht tegen de pijn en vermoeidheid van een langdurige inspanning.

Ook het weerstaan van eenzame momenten, of de man met de hamer waar haast iedere deelnemer vroeg of laat mee af te rekenen krijgt.

Bovendien spelen de weersomstandigheden een niet te onderschatten rol.

Dit alles maakt er zowel een mentale alsook een fysieke uitdaging van.

Het antwoord is dus vrij simpel, willen bewijzen dat ik het (nog) kan, het meten van mijn krachten.

Puur prestatiegericht dus..

Misschien zit er toch wel een zekere vorm van hoogmoed in, noem het gerust egoïsme..ik laat toch een aantal mensen (tegen beter weten in) vertwijfeld en bezorgd achter, puur om m'n eigen goesting te doen!

START

Met de trein van 18.12' naar Bornem.

Luc zou net als vorig jaar opnieuw samen met mij starten. Nadien zou ieder van ons dan z'n eigen weg gaan.

Maar we zouden zo lang mogelijk bij mekaar blijven.

Omstreeks 18.30' kwamen we toe in 't station. Vervolgens lieten we ons meedrijven met een ware golf van toestromende dodentochters en aanverwanten, richting inschrijvingstent.

Daar gekomen kregen we onze deelnemersbadge met persoonlijke bar-code (m.b.t. de scanning).

Nog even slenteren we rond in het dorpscentrum om ons daarna richting startzone te begeven.

Inmiddels is het ongeveer 19.30', en het wriemelen en drummen om een geschikt plaatsje te vinden totdat het verlossende startsein weerklinkt..is volop aan de gang.

Oef, toch nog een plekje gevonden. Naar gewoonte duurt het niet lang of je raakt met iemand aan de praat.

Goede raad, ervaringen delen, blijde weerziens, ongeduldigen die zich uiten..'n ingetogen en tevens 'n uitgelaten sfeertje,..dat soort dingen.

Terwijl we daar zitten (sommigen hebben reeds minder geluk), bij gebrek aan plaats..weerklinken via de speaker de laatste nieuwsjes.

Niet dat iemand daar nu echt een boodschap aan heeft, maar zo nu en dan weerklinkt er toch een reactie vanuit het ondertussen steeds groter wordend deelnemersveld..

Tot dan eindelijk de aftelling naar het startschot begint. En weg zijn we!

RODDAM

Tegen een fiks tempo komt de massa in beweging. In m'n hoofd weet ik dat ik zal moeten uitkijken naar het zoeken van een haalbaar wandelritme.

Me vooral niet laten meeslepen met het euforische gevoel is nu de boodschap.

De felle start drukt echter z'n stempel op de allereerste kilometers. Het "pak" sluit goed aan, dus de kadans ligt vrij hoog. Iets té snel voor mij, ik ben er mij van bewust maar je wordt min of meer meegezogen.

Van Luc weet ik dat hij normaal iets sneller stapt dan ikzelf, dit vormt echter geen probleem op dit ogenblik.

Mentaal en fysiek alles OK voor 't moment.

Te mooi om waar te zijn,..want daar gaan langzaam maar zeker de hemelsluizen open.

Regenkledij en paraplu's worden bovengehaald.

Ik heb het niet zo op regen, en ik heb het nog minder op paraplu's..

Bij aankomst aan de eerste controlepost te Roddam is het nog steeds aan het regenen.

We zijn ondertussen zo'n 17 km ver, en nog steeds zie je één lange sliert van wandelgekken.

RUISBROEK

Al wandelend is het zaterdag geworden, de sfeer is uitstekend en mensen zitten langs het parcours om de wandelaars een hart onder de riem te steken.

De geur van gebakken pensen, hamburgers en bbq's prikkelen je reukorganen.

Plezante ambiance,..moet j'eens meemaken. Spijtig maar, kijken mag, aankomen niet.

Dus alle gelag ten spijt laat ik de verleiding voor wat ze is.

Bovendien staat ergens ver weg een "Duvel" op mij te wachten. Rond 02.15' belanden we in de controlepost Ruisbroek.

Fantastisch, geen regen meer, op wat muggepis na. Even rusten, beetje stretchen en weer op pad. 30 km ver ondertussen, en nog slechts 70 te gaan.(hmm,hmm)

BREENDONK 

De ruim 8000 starters raken stilaan verdeeld.

De grote groep is aan 't verbrokkelen, en de eerste opgaves dienen zich aan.

Maar ik zal doorgaan..(zei de kip tot de..)

Luc en ik stemmen het tempo tot dusver prima op elkaar af, en beter nog..de paraplu is opgeborgen. Tussen Ruisbroek en Breendonk liggen 10 lange kilometers, maar de beloning is niet te versmaden..

Juist ja, een "Duvel".

Net voor we de brouwerij willen binnen gaan duikt plots Caroline (oud-collega) op tussen de omstaanders.

Tof is dat en onverwacht.

Gauw 'n paar foto's nemen om dit moment op de gevoelige plaat vast te leggen, nog een dikke zoen en dan..eindelijk, die "Duvel". Santé!

LONDERZEEL

04.30'..Naar mijn inziens een lastig stuk.

De nacht in. De meeste mensen liggen nu te slapen, geen uitgelaten sfeertje meer langsheen de huizen. Enkel resten van uitgedoofde bbq's en lege flessen wijn.

Alleen de nabijheid van die andere wandelaar(s), of soms zelf dat nog niet eens.

Een stille, koude en vermoeiende periode..

Vol overgave trek ik de ochtend tegemoed.

Na 46 km bereiken we het schoolgebouw in Londerzeel. Bijna halfweg..

STEENHUFFEL

Volgens mijn wandelschema moet ik ten laatste om 09.00' bij de controlepost van Steenhuffel arriveren. Geen tijd te verliezen dus.

Zoals afgesproken pleeg ik rond 07.00' ergens ten velde, een telefoontje naar het thuisfront.

Om te laten weten hoe het is, en ook om af te spreken waar we elkaar best ontmoeten m.b.t. wat ik "logistieke" steun zal noemen.

Ik stel aan 't vrouwke voor om als contactpunt de sporthal van Merchtem te nemen.

Zo gezegd, zo gedaan..

Tussen donker en licht duikt uit het niets plots een bord op dat verwijst naar kilometer 50.

Halfweg, olé!

Een drie-tal km verderop krijgen we de grote controlepost van de brouwerij "Palm".

En neen,..ik heb me niet laten verleiden. Het is iets voor achten, goed op schema.

Eten, drinken, benen omhoog..het gebruikelijke ritueel.

MERCHTEM

Hop naar Merchtem, waar Linda, Jana en naar alle waarschijnlijkheid Fons ons zullen opwachten. Eindelijk zal ik die rugzak en wat andere overbodig geworden zaken kunnen afgeven.

En luc, ..zijn paraplu?

De overbrugging tussen "Palm" en Merchtem verloopt rimpelloos, te meer omdat we allebei uitkijken naar de ontmoeting met onze dierbaren.

09.45', na pakweg 60 km zijn we in de sporthal te Merchtem.

En ja hoor, we worden dadelijk in de armen gesloten van onze begeleiders.

Ze zullen de rest van de dag van controle naar controle trekken ter ondersteuning.

En wij maar genieten..Wat kan het leven toch mooi zijn. (later op de dag zouden Lut en Jelle zich bij hen voegen)

Spijtig genoeg roept de plicht,..of is het de drang?

Dus: En route.

BUGGENHOUT

Telkenmale een hekel punt in m'n dodentocht onderneming.

Immers op km 67, ergens tussen Merchtem en Buggenhout-bos moest ik tijdens m'n deelname in 2000 noodgedwongen stoppen.

Kompleet "stuk" gelopen..

Het lijkt misschien raar, maar de gedachte hieraan bleef in m'n hoofd spelen bij elke volgende deelname. Het was dus deze keer niet anders.

Weet je..zo'n "oef" ik ben er voorbij gevoel.

Na meer dan 60 km krijg je een tamelijk éénduidend beeld van je medecompanen.

Een accordeon, waardoor je steeds opnieuw diezelfde gezichten tegenkomt.

Een sluier van groepjes en éénzaten die binnen je vizier blijven hangen, min of meer, er eenzelfde tempo op nahoudend.

Héél af en toe kom je nog een herboren deelnemer tegen die met rasse schreden iederéén het nakijken geeft.

Of,..je passeert een hoopje ellende, een wrak, leeggelopen..met hangend hoofd, waarbij een bemoedigend woord of een schouderklop meer kwaad als goed doet.

Alleen de aasgieren mankeren hier nog.

Spijtig, pijnlijk en bij momenten zelfs..zielig.

En toch, soms..zoals Jan.

Jan zag het niet meer zitten, blaren, wanhoop..het "foert" gevoel.

Toen ik hem voorbij wandelde heb ik er een paar woorden mee gewisseld.

Ikzelf zat op dat ogenblik ook al niet meer zo fris. Verder trekkend door een open landschap, waarbij je heel in de verte kon zien welke weg er nog voor je lag, en waar kleine stippen zich aftekenden aan de einder.

Daar moest je naartoe..nog zo ver.

Aanklampende voetstappen achter ons,..voetstappen van Jan.

Het waren blijkbaar de "juiste" woorden geweest. Jan verbeet z'n pijn, en pijn moet het gedaan hebben, want het waren blaren om U tegen te zeggen zouden we achteraf merken.

Tot verwondering van onze begeleiders verschenen we in de sporthal van Buggenhout dus met drie i.p.v. met twee.

LIPPELO 

Nadat we hem hadden "opgeraapt" onderweg toonde Jan ons de ware spirit van een doorzetter.

De twijfel om al-dan-niet z'n tocht verder te zetten deinde langzaam maar zeker weg.

En hijzelf, kwam stap voor stap dichter bij z'n doel..die allereerste medaille halen.

Ik, daarentegen kreeg het rond km 80 behoorlijk moeilijk.

De man met de hamer zeg maar..

Nog nooit had ik, gedurende m'n voorbije deelnames zulk een mentale knik gekregen.

Het directe gevolg hiervan was dat Luc en Jan vrij vlug verschillende meters op mij uit liepen.

Niets aan te doen. Verstand op nul en doorbijten maar.

Ach, nog een kleine kilometer en ik ben in Puurs.

PUURS 

Luc en Jan plus ons gevolg, zitten al te wachten.

Een stoel staat ter mijner beschikking. Een lekkere beker soep doet wonderen,..voor eventjes toch. Onze begeleiders zijn druk in de weer..we worden op handen gedragen.

Bedankt, jullie zijn schatten.

15.45' en nog een kleine 20 km voor de boeg.

Ik reken op 3,5 km/uur, om geen enkel risico te nemen kwa tijdsschema.

Als je eventjes telt, snap je wel dat ik zonder dralen mijn weg dus moest vervolgen.

Op hoop van zegen, zoals men zegt.

Onderweg een zelfde scenario, bengelend achter Luc en Jan.

Of beter, achter Luc, en Luc achter Jan.

Formidabel wat die kerel hier vandaag presteert denk ik bij mezelf.

Ik trek me voorwaar op aan zijn wilskracht..

Alsof God er zich mee kwam moeien ( ja, 'k weet het zeker), kruisten Jan en Leentje van 't Sleutelke mijn pad. Ze kwamen "supporteren".

Sterker nog, ik kwam op dat eigenste ogenblik langs het huis van het mevrouwtje dat telkenjare gratis soep bedeeld aan de dodentocht deelnemers. Volgend jaar vraag ik haar naam..dat staat vast.

Jan en Leentje hielden me gezelschap tot bij de controlepost van Oppuurs.

't Deed me allemaal "echt" iets..bedankt God!

OPPUURS

Geen ellelange file aan de wc's..

Kilometerpaal 85,..16.40'. Alles dik in orde kwa planning.

De laatste 15 km dienen zich uitdagend aan.

Iemand zei; " Als we die nu in 't begin gedaan hadden, waren w'er vanaf ".

Cliché.., ik kan er toch wat om lachen, wetend dat ik een groter doel nastreef dan de aankomst bereiken. Ha, ja..de hoop om wat centen te vergaren voor het goede doel geven me vleugels.

Ach kom, even serieus..ik wil er zo vlug mogelijk komaf mee maken.

Geen getreuzel, St.-Amands here I comme!

We slagen er een tijdje in om met ons gedrieën samen te blijven.

Kom ik er terug door..? Wie zal het zeggen.

SINT AMANDS

Met nog een paar controleposten te gaan, en de batterijen weer een beetje opgeladen komen we stilaan in de buurt van die 100.

Waar een wil is, is een weg.

De wil is er vast en zeker, en de weg is..nog (slechts) 15 kilometers.

Naarmate we dichter bij ons eindoel komen, dagen her en der dezelfde sfeerbeelden op als te avond ervoor.

Muziek, aanmoedigingen van buurtbewoners..ambiance alom.

Hier leeft het "Dodentocht" gevoel.

Men kan haast bijna den arrivee ruiken.

Jan loopt met beide voeten geheel ingetaped wegens blaren lustig verder, Luc heeft z'n paraplu al een hele poos niet meer bij zich.

En ik.., zwalpend achter hen beide (maar fier gelijk ne gieter), verplicht mezelf om te blijven eten en drinken.

En kijk.., zelfs na 90 km kan een mens nog genieten van z'n wandeling.

Welk een prachtige omgeving is Klein Brabant toch. Iets verderop bemerk ik Jan en Leentje (zie Puurs), die alvorens huiswaarts te keren een glimp wilden opvangen van het "Stille waters" decor.

Gauw hen nog even toewuiven en voort met de missie.

BRANST

Langst de waterkant in Branst is de allerlaatste controlepost gesitueerd.

We schrijven nog 4,5 km en het klokje zegt dat het 19.00' is.

M'n twee companen zitten al een tijdje uit te rusten wanneer ik m'n intrede maak.

Ik besluit toch om zo vlug mogelijk opnieuw te vertrekken.

Gauw een snack voor onderweg meegraaien, en het t-shirt van 't Sleutelke aantrekken.

Jan en Luc blijven nog eventjes zitten..

Ik dus..richting eindbestemming: Bornem.

Vermoedelijk hield ik er zo'n slordige snelheid van 3 km/uur op na, want God (daar is hij weer) en klein Pierke huppelde mij voorbij.

Geen reden tot paniek, want 't is pas 19.15'. Dit moet lukken.

Van "lukken" gesproken..na een poosje, op ongeveer drie kilometer benen Luc en Jan me bij.

Met ons drietjes trekken we naar de finish, broederlijk naast elkaar.

Al zet ik duidelijk een rem op de anderen hun gewenste tempo.

Jan's pijn aan beide voeten, en het streven naar het einde nopen hem om de laatste kilometers al lopende af te willen leggen.

Chapeau voor die jongen..amaai mijn klak.

Gelukkig geven de bemoedigende kreten van de omstaanders en sympathisanten me een ferme duw in de rug.

Bovendien komt Fons ons tegemoet, en loopt de allerlaatste kilometers met ons mee.

Et voilà,..eindelijk daar staat ze dan, de tent op het Cardijnplein.

De aankomstplaats, de ananas, de Bornem triple, de medaille, het diploma en..de Euro's voor 't Sleutelke!

Opeens is het er allemaal..alsof het niks was.

                                   EINDE

Een dankwoordje aan:

• De Doto-organisatie
• Alle medewerkers aan dit evenement

En in het bijzonder:

• Linne
• Lut
• Leentje
• Caro
• Jana
• Fons
• Jan C.
• Jelle
• Luc
• Jan M